---- - -- - - -- - - - - -- - - -- - - - - -- - - -- - - - - -- - - -- - - - - -- - - -- - - - - -- - - -- - - - - -- - - -- - - - - -- - - -- - - - - -- - - -- - - - - -- - - -- - - -
PISO
Kung itetext kita pero hindi mo ‘ko kilala, at itext mo ko at tanungin ng “sino ka?”, siguradong hindi ito ang iyong mababasa.
Maraming mga katanungan ang bumabagabag sa aking isipan at isa na rito ang kung sino ako. Sabi sa Johari’s Window, ang katauhan ng isang tao ay may apat na dungawan: una, kita ko, kita niyo, kita nating lahat; ikalawa, kita ko, ‘di niyo kita, ako lang ang nakakakita; ikatlo, ‘di ko kita, kita niyo, kayo lang ang nakakakita; at ikaapat, ‘di ko kita, ‘di niyo kita, walang nakakakita. Sa kasamaang palad, ang ikalawang dungawan lang ang inyong masisilip. Heto na.
Ako ay kasalukuyang may taas na 5’9” at edad na labing anim, hindi gaano mahaba o maikli ang itim na buhok, katamtaman ang kulay ng balat, hindi katabaan, ‘di rin naman kapayatan, may kulay lupang maitim na mata, sinasabing matangos ang ilong, at isang tao.
Ako’y swerte’t nabubuhay, ngunit sakitin at matamlay. Mapa-labas o loob ng katawan, talaga namang ‘di ko naiiwasan ang sakit na nagsisidapuan. Ito na rin ay dahil marahil sa aking hilig sa pagpupuyat na gawa ng hikayat na hatid ng makulay na buhay ng Multiply. ‘Di maikakailang mahilig rin akong lumabas ng bahay, kahit hindi na nagpapaalam, kasama ng aking mga kaibigan. Gateway ang madalas na tambayan. Gusto ko sanang sumayaw, ‘di nga lang mabigyan ng pagkakataon. Gusto ko sanang kumanta, ayaw nga lang ng Panginoon. Gusto ko rin ang pag-I-Internet, salamat nalang at may akses. Gusto rin sanang magvolleyball, ayaw nga lang ng CRS.
Ako ay matiyaga naman yata, reklamador, bata (kailangan talagang kasama yan), hindi tomador, malaya, sabihin nating responsable, sinasabi nilang suplado, maaaring ignorante, maaaring seryoso, may katigasan ang ulo, pero malambot naman yata ang puso. Bukas ang aking isipan, kung iyong mapapatunayan ang kung ano mang ipinaglalaban. Pero sa ngayon, sarado ang aking utak sa tinuturo ng mga guro ko sa Math.
Gaya ng karaniwang tao, nagnanais ako ng respeto at tiwala. Tumutupad naman yata ako sa mga pangako, maliban nalang kung ang may gawa ay ako. Gaya ng karaniwang tao, nagnanais ako ng karunungan, kaya ko rin siguro ginagawa ito. Gaya ng karaniwang tao, nagnanais ako ng hustisya at katotohanan, na ‘di naman karaniwan sa gobyerno. At gaya ng karaniwang tao, gusto kong MAGSAYA. Sa ngayon, ang pakay ko ay magpakayaman sa lahat ng aspeto ng buhay – kagamitan, kaibigan, pamilya, atbp. At sa ngayon, ‘di ko pa alam kung papaano makakamtan ito. Basta ang pakay ko, mailagay ang mukha ko sa Pisong pantext mo. Hindi ko alam ang gusto at dapat kong kurso. Pero alam ko ang dahilan sa pagkuha ng sabjek na ito, at iyon ay ang pag-aral ng tao, at kung sino marahil ang tunay na “ako”.
Mukha bang itetext ko ‘yan sa’yo? Mukha mo!
----------------------------
SEP 30 2009
Kung itetext kita pero hindi mo 'ko kilala, at itext mo ko at tanungin ng "sino ka?", siguradong hindi ito ang iyong mababasa.
Ako'y nabubuhay ngunit sakitin at matamlay. Mapa-labas o loob ng katawan, talaga namang 'di ko maiwasan ang sakit na nagsisidapuan. Ito na rin ay dahil marahil sa facebook dota at multiply. 'Di maikakailang mahilig rin akong lumabas ng bahay, nagpaalam man o hindi sa nanay. Pinagpapahalagahan ko nang husto yata ang aking mga kaibigan, pero minsan nag-iiba talaga ang tao't isipan. Hilig ko ang anumang anyo ng sining - pagsasayaw, musika, pelikula, panitikan, interior designing o painting. Kaya lang hindi nabiyayaan ng kung ano mang galing. Kaya nandito sa engineering at nagbabalak lumipat sa accounting. Gusto ko bukas ang isipan ko pati na rin ng lahat ng tao. Naniniwala akong tao ang may gawa ng lahat ng konsepto't kaisipan at tao rin ang magpapawala ng dapat. Pinalaki ako ng lola't nanay ko sa kasabihan ni Confucius o 'yung golden rule kaya ayaw kong ginagawa ang ayaw kong gawin sakin. Tumanda ako nang may sariling prinsipyo't naghahangad lamang sumaya. Gusto ko ring matikman ang paksa ng lahat na pag-ibig na walang hanggan.
Gaya ng karaniwang tao, nagnanais ako ng respeto at tiwala. Tumutupad naman yata ako sa mga pangako, maliban nalang kung ang may gawa ay ako o kung tungkol sa alkohol. Gaya ng karaniwang tao, nagnanais ako ng karunungan pero nasobrahan yata ako nitong mga nakaraang buwan at ngayo'y nagnanais ako ng karanasan, drama't emosyon. Gaya ng karaniwang tao, nagnanais ako ng hustisya't katotohanan, na 'di naman karaniwan sa gobyerno. At gaya ng karaniwang tao, gusto ko ngang magsaya nang magsaya kasama ang mga mahal sa buhay. Sa ngayon, pokus lang ako sa kasalukuyan at walang pinoproblemang bukas o nakaraan. Basta ako, gusto ko lang mailagay ang mukha ko sa pisong pantext mo. Marami akong ayaw at hindi matukoy ang mga gusto pero yan ang isa sa malabo kong gusto.
Hindi ko na kailangan tanungin kung sino ako dahil ako'y mabilis magbago. Kung hindi ka naguluhan sa pinagsusulat ko sa itaas, ewan ko nalang dahil maski ako'y nalito. Basta, ilang buwan mula sa oras na sinulat ko 'to, iba na malamang ang tunay na ako.
Mukha bang itetext ko 'yan sa'yo? Mukha mo!
Maraming mga katanungan ang bumabagabag sa aking isipan at isa na rito ang kung sino ako. Sabi sa Johari’s Window, ang katauhan ng isang tao ay may apat na dungawan: una, kita ko, kita niyo, kita nating lahat; ikalawa, kita ko, ‘di niyo kita, ako lang ang nakakakita; ikatlo, ‘di ko kita, kita niyo, kayo lang ang nakakakita; at ikaapat, ‘di ko kita, ‘di niyo kita, walang nakakakita. Sa kasamaang palad, ang ikalawang dungawan lang ang inyong masisilip. Heto na.
Ako ay kasalukuyang may taas na 5’9” at edad na labing anim, hindi gaano mahaba o maikli ang itim na buhok, katamtaman ang kulay ng balat, hindi katabaan, ‘di rin naman kapayatan, may kulay lupang maitim na mata, sinasabing matangos ang ilong, at isang tao.
Ako’y swerte’t nabubuhay, ngunit sakitin at matamlay. Mapa-labas o loob ng katawan, talaga namang ‘di ko naiiwasan ang sakit na nagsisidapuan. Ito na rin ay dahil marahil sa aking hilig sa pagpupuyat na gawa ng hikayat na hatid ng makulay na buhay ng Multiply. ‘Di maikakailang mahilig rin akong lumabas ng bahay, kahit hindi na nagpapaalam, kasama ng aking mga kaibigan. Gateway ang madalas na tambayan. Gusto ko sanang sumayaw, ‘di nga lang mabigyan ng pagkakataon. Gusto ko sanang kumanta, ayaw nga lang ng Panginoon. Gusto ko rin ang pag-I-Internet, salamat nalang at may akses. Gusto rin sanang magvolleyball, ayaw nga lang ng CRS.
Ako ay matiyaga naman yata, reklamador, bata (kailangan talagang kasama yan), hindi tomador, malaya, sabihin nating responsable, sinasabi nilang suplado, maaaring ignorante, maaaring seryoso, may katigasan ang ulo, pero malambot naman yata ang puso. Bukas ang aking isipan, kung iyong mapapatunayan ang kung ano mang ipinaglalaban. Pero sa ngayon, sarado ang aking utak sa tinuturo ng mga guro ko sa Math.
Gaya ng karaniwang tao, nagnanais ako ng respeto at tiwala. Tumutupad naman yata ako sa mga pangako, maliban nalang kung ang may gawa ay ako. Gaya ng karaniwang tao, nagnanais ako ng karunungan, kaya ko rin siguro ginagawa ito. Gaya ng karaniwang tao, nagnanais ako ng hustisya at katotohanan, na ‘di naman karaniwan sa gobyerno. At gaya ng karaniwang tao, gusto kong MAGSAYA. Sa ngayon, ang pakay ko ay magpakayaman sa lahat ng aspeto ng buhay – kagamitan, kaibigan, pamilya, atbp. At sa ngayon, ‘di ko pa alam kung papaano makakamtan ito. Basta ang pakay ko, mailagay ang mukha ko sa Pisong pantext mo. Hindi ko alam ang gusto at dapat kong kurso. Pero alam ko ang dahilan sa pagkuha ng sabjek na ito, at iyon ay ang pag-aral ng tao, at kung sino marahil ang tunay na “ako”.
Mukha bang itetext ko ‘yan sa’yo? Mukha mo!
----------------------------
SEP 30 2009
Kung itetext kita pero hindi mo 'ko kilala, at itext mo ko at tanungin ng "sino ka?", siguradong hindi ito ang iyong mababasa.
Ako'y nabubuhay ngunit sakitin at matamlay. Mapa-labas o loob ng katawan, talaga namang 'di ko maiwasan ang sakit na nagsisidapuan. Ito na rin ay dahil marahil sa facebook dota at multiply. 'Di maikakailang mahilig rin akong lumabas ng bahay, nagpaalam man o hindi sa nanay. Pinagpapahalagahan ko nang husto yata ang aking mga kaibigan, pero minsan nag-iiba talaga ang tao't isipan. Hilig ko ang anumang anyo ng sining - pagsasayaw, musika, pelikula, panitikan, interior designing o painting. Kaya lang hindi nabiyayaan ng kung ano mang galing. Kaya nandito sa engineering at nagbabalak lumipat sa accounting. Gusto ko bukas ang isipan ko pati na rin ng lahat ng tao. Naniniwala akong tao ang may gawa ng lahat ng konsepto't kaisipan at tao rin ang magpapawala ng dapat. Pinalaki ako ng lola't nanay ko sa kasabihan ni Confucius o 'yung golden rule kaya ayaw kong ginagawa ang ayaw kong gawin sakin. Tumanda ako nang may sariling prinsipyo't naghahangad lamang sumaya. Gusto ko ring matikman ang paksa ng lahat na pag-ibig na walang hanggan.
Gaya ng karaniwang tao, nagnanais ako ng respeto at tiwala. Tumutupad naman yata ako sa mga pangako, maliban nalang kung ang may gawa ay ako o kung tungkol sa alkohol. Gaya ng karaniwang tao, nagnanais ako ng karunungan pero nasobrahan yata ako nitong mga nakaraang buwan at ngayo'y nagnanais ako ng karanasan, drama't emosyon. Gaya ng karaniwang tao, nagnanais ako ng hustisya't katotohanan, na 'di naman karaniwan sa gobyerno. At gaya ng karaniwang tao, gusto ko ngang magsaya nang magsaya kasama ang mga mahal sa buhay. Sa ngayon, pokus lang ako sa kasalukuyan at walang pinoproblemang bukas o nakaraan. Basta ako, gusto ko lang mailagay ang mukha ko sa pisong pantext mo. Marami akong ayaw at hindi matukoy ang mga gusto pero yan ang isa sa malabo kong gusto.
Hindi ko na kailangan tanungin kung sino ako dahil ako'y mabilis magbago. Kung hindi ka naguluhan sa pinagsusulat ko sa itaas, ewan ko nalang dahil maski ako'y nalito. Basta, ilang buwan mula sa oras na sinulat ko 'to, iba na malamang ang tunay na ako.
Mukha bang itetext ko 'yan sa'yo? Mukha mo!
No comments:
Post a Comment