Confessions of A Bnormal

Palagay ko,

ansayang maging normal.



Tago, pero kasama ng tatlong salitang nasa ibabaw nito ang mga salitang "normal" at "ako" na pinagdugtong at kinabit pagkatapos nung tuldok sa itaas. Ansayang maging normal. Normal ako. Pero meron pang mga salitang "Palagay ko," na nagsasabing ambisyon, pangarap, layunin, gusto kong maging normal.
Ang kapal naman ng mukha ko na iiba ang sarili sa "iba". Pero palagay ko talaga, abnormal ako. Hindi likas na abnormal, likhang abnormal. At pag sinabing abnormal, hindi sinasabing angat ito o mababa, iba lang. Gusto at ginusto ko 'yun. Kaya lang, tao rin pala ako at naghahanap ng wala sa akin. Gusto kong maging normal... kahit saglit lang.

Nanuod ako ng Confessions of a Shopaholic kanina lang. Ang bida, normal, kagaya marahil ng iba pang naglipanang romantic comedies sa tindahan ng pirata. Hindi siya kakaiba, di tulad ng Changeling, Benjamin Button, o kaya nama'y Casino Royale. Normal ang pelikula. Tipikal. Normal din ang plot, comedy e, kayang pangunahan. Normal ang kapareha ng bidang babae - businessman, workaholic, gwapo. Normal ang tirahan ng bida na taga-America. Sa apartment siya nakatira, hindi kasama ang magulang, kahit wala pa siyang asawa. Normal din ang kumpanya - yung business magazine, pinamumunuan ng isang lalaki, yung fashion magazine, pinamumunuan ng isang babaeng matanda at masungit. Normal ang kaibigan ng bida, tumutulong sa inaakala niyang pagtuwid ng mga mali nito. At huli, normal ang pamilya. Nagkaroon sila ng RV - ang pansin kong pangarap ng mga kanong matandang mag-asawa. At nandun sila para sa kanilang anak, kahit 'di nila ito kasama.

Parang ansaya talaga nung scene. May problemang makatotohanan at "normal" yung bida. Tinakas siya ng kanyang mga magulang at dinala sa pampang. Silang tatlo lang ang nandoon. Nakatayo yung bida malapit sa pampang, nakatulala't hinihipan ng hangin, nag-iisip ng malalim. Lalapit ang isa sa magulang, magkukuwento, papayo. Isasampa ng bida ang kanyang ulo sa katawan ng magulang. Aakbay ang magulang. Nanunuod yung asawa, nakangiti. Hindi yung ngiting masaya. Hindi rin yung ngiti ng sobrang saya. Ngiting malalim, ngiti sa loob ng ngipin. At yung dalawa, magkayakap na papanoorin ang tubig na lalapit sa kanila pero babalik rin, o ang ibon sa kalangitan, o wala. Dilat ang mata pero walang nakikita. Dinaramdam lang ang yakap ng bawat isa.

Poetry. Patula. Gagawin kong isang poetry ang prosang sinulat. Sabi ni sir Mon, "that's what's great about poetry. It takes on a certain part of the plot and ____ it." Mag-iimbento ako ng sarili, baka lang panget. Sabi ko ngayon-ngayon lang, "that's what's great about poetry. It abnormals the normal in a way that it's still normal." 'Yun na siguro ang ginawa ng pelikula sa'kin. Normal siya pero abnormal para sa'kin. Basta. Hindi saktong sinabi ni Terry Eagleton pero parang ganoon na rin, "There's no such thing as literature. We define literature. We create literature. We choose literature." At tula nga ito para sa akin.

Gusto ko yata yung feeling dun sa sinabi kong scene. Kahit di ko pa nadarama, kahit papa'no'y naipadama sa'kin ng pelikula. Ansaya ng buhay sa mga palabas. Puros comedy, sabay matinding drama. Ansaya. Hindi puro assignment lang. Para tuloy nalalayo talaga ang sining sa agham. Sino ba naman ang masisiyahang manuod ng pelikula tungkol sa pag-aaral. Kahit siguro yung direktor, hindi maloloko yung sarili niya na gusto niya yung gawa niya. Pero kanya-kanyang art nga yan. At defy stereotypes nga daw. Hayaan nalang.
Ah tama. Lahat tayo may problema, magkaka"iba" lang. At ito marahil ang akin. Normal pala ako, nagkakaproblema. Normal ako, wala na ang problema. Abnormal na ulit ako. X