Sige, Magkekwento Na Ako

Siguro kung tatanungin ako ng mag-iinterview sa'kin sa pag-aapply ng trabaho, na parang si guidance councilor na nag-iinterview ng mga batang papasok sa high school, siguro kung tatanungin nila ako kung ano ang mga kalakasan ko, mag-iisip ako. Siguro kung tatanungin nila ako kung ano ang mga kahinaan ko, sasabihin ko, pagkekwento. Pero kapag sinabi ko 'yun sa isang job interview at ako'y isang businessman na nun, o basta nasa business industry, malamang hindi ako tanggapin. Kailangan yata ng magaling makipagcommunicate sa ganong industriya. Hindi ata ako bagay. Pero ipipilit ko. Sasabihin ko sa dulo ng aking interview na ako'y nagsusumikap at magsusumikap pa, para lang matuto kung paano magkwento. Tapos tatanggapin na nila ako. Pero hindi pala talaga ako magkekwento. Niloko ko lang sila.

Hindi ko alam. Pa'no ba magkwento? Nung grade school, ang alam ko, tahimik ako. Pero may mga kaibigan naman. Nagkekwento kaya ako nun? Nung high school, ang alam ko, medyo dumaldal ako nun... Nagkekwento kaya ako nun? Hmm... Ano bang dapat ikwento? Sa pagkakatanda ko lang, noon, medyo madalas lang akong mambackstab. Oo na, inaamin na. Pero walang kwenta yun. Ayan, ngayong hindi na'ko nambabackstab, wala na'kong masabi. Ang hirap naman magkwento. Baka kasi hindi dapat pinipilit ang pagkwento... Nakakainggit. Kapag tinanong ako ng "what's up?" ang tanging sagot ko lang ay "wala lang". E wala naman kasi talaga lang.

Nung isang linggo yata, nasa eng'g lib 2 ako, nagnenet lang. winay-em ako ng isang kaibigan, sabi niya, "sup?". Sinagot ko, "teka ha... Pa'no ba sinasagot ang ganyang tanong?" ..." sige kunwari ikaw ang tatanungin ko.."... "SUP?". sumagot siya. Sinabi niya kung nasaan siya at kung ano ang ginagawa niya. Tapos tinanong niya ulit ako. Sinabi ko kung ano ang ginagawa ko. Ayun. wala namang pinatunguhan kasi aalis na rin siya. Pero kapag iba ang kausap ko, palitan ng sup, tas kwento na nila. Ayos lang. Maganda nga yon. Ayoko ng nagkekwento eh. Sabi nga, "some things are better left unsaid." o kaya naman, "kung walang sasabihing maganda, wag nalang magsalita." O wag na nga lang. Paki niya sa sasabihin ko? Ewan ko. May paki naman ako sa sinasabi nila. Ewan ko lang kung may paki sila sa sasabihin ko. O e kung nagkwento nga ako tungkol sa buhay ko... edi wala. ayun. siguro nagbond. odi masaya. e hindi ako marunong magkwento. Wag nalang.

Kanina, sinabihan ako ni Mama, magkwento daw ako ng buhay ko. Ako daw ang pinaka-hindi nagkekwento....Napaisip tuloy ako, "sige magkekwento na'ko." wops. A.S.A. Hmm... minsan, tinatry ko namang takpan ang katahimikan. Sinasabi ko sa sarili ko na "sige magkekwento na'ko." Tapos ayan, magkekwento nga ako. Hindi ko naman masabi nang maayos. O minsan, kapag nasabi ko nga ng maayos, wala. Tatango nalang. tas maagkekwento ung kausap ko ng kanya. Haha. Sabi ko nga, wag nalang ako magkwento.

Buti nga at may blog ako... sa Multiply. Doon (dito rin through crossposting), nakakapagkwento ako. Kasi de-sulat lang. Kasi pinag-iisipan ko rin minsan. Kasi linilinis ko. Kaya ayos. Pero kulang. Pero ayos lang. Kaso, ina-add naman ako ng mga hindi ko kaclose na dapat kong kaclose. O kahit kaclose, pero hindi ako komportable kausapin. O kahit komportable kausapin, ayaw ko lang sabihan ng ganoong bagay. Ina-add ako. E hindi naman nila ako kilala. Ayan, baka nahuhusgahan ako. Pero buti nalang pedeng FOR individuals o FOR FRIENDS only. buti nalang talaga at ang talino ng gumawa ng multiply. Ayun. Nakakapag express ako. Pero... may facebook rin ako. At lahat ng gawin ko dun, mapapaalam sa lahat ng contacts ko. Diba nakakainis. Ayan nga't inadd na rin ako ng mga hindi-komportableng-dapat. Wala na, hanggang mafia wars nalang ako. Kasi baka makita nila akong magmura. Baka may bastos na lumabas sa bibig ko. O bastos na sabihin ng iba sa'kin, pero ayos lang naman sa'kin. Wala na e. Makikita nila. Para bang ang saya-saya mong naglalaro kasama ang kaibigan mo, sabay darating ung terror prof mo. E wala, wala na, mahihiya ka na. Hay. Ayaw na nga sa biosphere, ayaw pa sa blogosphere. Mukhang ayaw talaga akong ipakwento.

Sa bagay, ano nga bang ikekwento? Lablayf? Sorry, wala pa ako nun. Kaaway? Wala rin... sana. School? hmmm.. paki nila? ewan. Problema, Sorry, wala rin ako nun... sa tingin ko. E baka wala nga. Pramis wala nga. Masaya ako. Ang tanging problema ko lang siguro ay ang aking kalusugan. Pero magaling na ulit ako. Salamat sa linggo-linggong pagbisita sa doktor. Ayan, wala na akong problema. ____ Yes! nagkwento ako! Sinabi kong pumupunta 'ko sa doctor. O e ano ngayon sayo? Hmm.. Napag-usapan na rin namin ng maharlika kong mga kaibigan 'yung tungkol sa pagkekwento ng problema. E ayon, ni isa yata samin, wala namang nagkekwento ng problemang pampamilya. Sabi nga run, anong punto ng pagkekwento, hindi ka naman matutulungan. Nandadamay ka lang ng iba. Dadagdagan mo lang ang problema nila... kung may paki sila. Ewan. Wag na nga lang.

Ano, ang gulo na. Magkekwento ba 'ko dahil gusto ko? O dahil kailangan ko? Alam ko, gusto ko. Baka nga lang hindi gusto ng iba. Alam ko, kailangan ko. Hindi ko lang kaya. O baka kaya ko, ayaw ko lang. Hindi ko alam. Bahala na?

Pa'no kung hindi ako 'yung taong makwento? Ipipilit ko ba? E hindi nga ako yun?
O baka ako yung tipo ng taong gustong magbago, odi magkekwento na 'ko? Para bago?
Sabi nila, 16 times mo daw kailangan ulit-uliting gawin ang isang bagay para maging habit mo na siya. Halimbawa, uminom ka ng alak sa labing anim na araw, ayun, hindi na siya mapait. O kaya naman magyosi ka 16 times, cool ka na, hindi na siya nakakaubo. Habit mo na siya, hindi ka na cool. Patay ka na. ___ Ganoon rin kaya sa pagkekwento? Ayan. Ayan ang tinuro saking wag gawin sa ESOTSM, wag mag what if, gawin nalang. Kaya sige, gagawin nalang. susubukan. Sakay lang.